۱. انسجام و وحدت ملی در برابر تهدید خارجی
حبل‌الله استوار؛ ید واحده در دفاع مقدس
تاریخ تقابل جبهه توحید با استکبار نشان داده است که بزرگ‌ترین خطای محاسباتی بدخواهان، نشناختن سرشت الهی و پیوند ناگسستنی جامعه ایمانی است.
دشمن همواره گمان می‌برد که با ایجاد بحران و تهدید نظامی، گسل‌های اجتماعی فعال شده و امت راه پراکندگی در پیش می‌گیرد؛ اما غافل از این هدایت قرآنی است که سختی‌ها بوته آزمایشی برای تحقق «وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَمِیعًا وَلَا تَفَرَّقُوا» است.
در سال‌های پرحماسه دفاع هشت‌ساله، ترنم نام ایران و پرچم اسلام، همه قومیت‌ها، سلایق و اقشار را زیر خیمه مقاومت گردآورد؛ برادر ترک و کرد و لر و عرب، دوشادوش هم سنگرهای واحدی بنا نهادند که گلوله‌های تفرقه در آن کارگر نیفتاد.
در امتداد همان مسیر، در کوران نبرد چهل‌روزه اخیر نیز هنگامی که صدای پای تجاوز به گوش رسید، اختلافات ظاهری در سایه غیرت دینی و ملی رنگ باخت. دست‌هایی که شاید در روزمرگی‌ها از هم فاصله داشتند، در دفاع از حریم وطن و انقلاب در هم گره خوردند و سدی پولادین پیش روی بدخواهان کشیدند.
وحدت در مکتب عاشورا یک تاکتیک مقطعی نیست، بلکه باوری ریشه‌دار است که در سایه ولایت و اخوت ایمانی معنا می‌یابد. وقتی جامعه اراده می‌کند ید واحده باشد، مکر شیاطین خنثی می‌شود؛ ندای رسای این ملت از دهه شصت تا ایستادگی یکپارچه امروز این است که خطای متجاوز، تنها رشته‌های برادری ما را محکم‌تر و بنیان مرصوص مقاومت را نفوذناپذیرتر می‌سازد.
