آنگاه که عشق، سپر ولایت شد
آنان که گمان میبرند عفاف در سکوت و عزلت معنا میشود، حقیقتِ جانسوز تاریخ را نشناختهاند. در روزهایی که گرد غلیظ مصلحتاندیشی بر سیمای یثرب نشسته بود و نخبگان،
تسلیم موج سهمگین دنیازدگی میشدند، زهرای مرضیه (س) با دلی شعلهور و گامی استوار، حریم حجاب را به میدان دفاع از حق بدل کرد. حضور او خروشی مقدس علیه بازگشت
بتهای جاهلی به دلهای مسلمانان بود. ایشان تنها نایستاد تا نظارهگر ذبح میثاق غدیر باشد؛ بلکه جان خود را سپر مظلومیت امام خویش کرد. دفاع او از علی (ع)، به دور از هرگونه تعصبات پیوند خویشاوندی، فداکاری بیهمتایی بود در راه نوری که بقای توحید در گرو آن بود.
او با جسمی رنجور و پهلویی شکسته، در برابر جبهه قدرتطلبان تمامقد ایستاد تا تاریخ گواهی دهد: هرگاه ولایت و عدالت در محاق غربت قرار گیرد، حتی سکوت برترین زنان جهان نیز گناهی نابخشودنی است. فاطمه (س) به جهانیان آموخت که حیا، زره مجاهدت است؛ نه زنجیری برای در بند کشیدن شجاعت و آرمانخواهی.



