درسی از تاریخ

⚠️ لبنان را رها کنیم سقوطمان قطعی ست!

آنچه در دهه ۱۹۳۰ رخ داد، نمایش تراژیک «خوش‌خیالی مرگبار» بود. این یک داستان ساده از خیانت یک متحد به متحد دیگر نیست؛ این حکایت یک بیماری مهلک است که روان جمعی ملت‌ها را فرا گرفت: بیماری «این مشکل من نیست».

صحنه اول: قربانی کردن آرمان در مسلخ مصلحت (چکسلواکی)

اروپا، خسته از زخم‌های جنگ جهانی اول، به هر قیمتی به دنبال صلح بود. اما این صلح، نه صلح شجاعان، که آرامش قبل از طوفان بود؛ آرامشی که با قربانی کردن دیگران خریده می‌شد. چکسلواکی، کشوری دموکراتیک، صنعتی و مسلح، تنها مانده بود.

متحدانش، فرانسه و بریتانیا، در مونیخ گرد هم آمدند، نه برای دفاع از او، که برای تکه‌تکه کردنش و تقدیم آن به گرگی که هر روز گرسنه‌تر می‌شد.

آن‌ها چکسلواکی را فروختند تا «صلح در زمان ما» را بخرند. وینستون چرچیل، صدایی تنها در آن هیاهوی ساده‌لوحی، حقیقت را فریاد زد: «شما بین جنگ و بی‌شرافتی، بی‌شرافتی را انتخاب کردید؛ و در نهایت جنگ را نیز خواهید داشت.»

این معامله ننگین، یک پیام روشن به متجاوز داد: «پیش برو، کسی جلوی تو را نخواهد گرفت.

اراده‌ای برای مقاومت وجود ندارد.» آن‌ها با دست خود، دندان‌های دشمن را تیزتر کردند و او را برای جهش بعدی آماده ساختند.

صحنه دوم: وعده‌های توخالی و سقوط یک ملت (لهستان)

وقتی نوبت به لهستان رسید، فرانسه و بریتانیا این بار وعده‌هایشان را روی کاغذ آوردند و ضمانت امنیتی دادند.

اما تاریخ به ما می‌آموزد که کاغذها و پیمان‌ها، بدون اراده‌ای پولادین برای اجرایشان، بی‌ارزش‌تر از جوهری هستند که با آن نوشته شده‌اند. وقتی تانک‌های آلمانی خاک لهستان را درنوردیدند، اعلان جنگ فرانسه و بریتانیا تنها یک نمایش بی‌محتوا بود. در غرب، جبهه‌ها آرام بود. سربازان فرانسوی پشت خط ماژینو نشستند و نظاره‌گر جان دادن متحدشان بودند.

این دوره که به «جنگ ساختگی» معروف شد، در واقع «خیانت واقعی» بود.

لهستان تنها جنگید و از دو سو دریده شد. سقوط ورشو، سقوط یک پایتخت نبود؛ سقوط مفهوم «اتحاد» و «شرافت» در اروپا بود. این درس هولناک را به همه آموخت که در دنیای سیاست، امید بستن به کمک دیگران، اغلب قمار بر سر بقای خویش است.

صحنه سوم: بازگشت هیولا به خانه (فرانسه)

و سرانجام، هیولایی که با گوشت تن چکسلواکی و لهستان پروار شده بود، به سوی خالقان بی‌اراده‌ی خود بازگشت. فرانسه، کشوری که تصور می‌کرد با قربانی کردن دیگران، امنیت خود را تضمین کرده، اکنون خود در برابر همان نیرویی قرار گرفت که به تقویتش کمک کرده بود.

ارتشی که می‌توانست در سال ۱۹۳۸ یا ۱۹۳۹ با هزینه‌ای کمتر، متجاوز را در نطفه خفه کند، اکنون باید در خاک خود با غولی نیرومند می‌جنگید. نتیجه، یک شکست تحقیرآمیز و برق‌آسا بود. پاریس، شهر نور، در خاموشی فرو رفت. زنگی که برای پراگ و ورشو به صدا درآمده بود، اکنون برای پاریس نواخته می‌شد.

درس ابدی برای ما

این زنجیره‌ی فجایع، یک حقیقت بنیادین را به ما گوشزد می‌کند که جورج سانتایانا، فیلسوف اسپانیایی-آمریکایی، آن را اینگونه خلاصه کرد: «کسانی که گذشته را به یاد نمی‌آورند، محکوم به تکرار آن هستند.»

توهم امنیت در انزوا: این بزرگترین و کشنده‌ترین دروغی است که یک ملت می‌تواند به خود بگوید.

در دنیایی به‌هم‌پیوسته، آتش در خانه همسایه، دیر یا زود به خانه تو نیز خواهد رسید. بی‌تفاوتی نسبت به سرنوشت دیگران، دعوت‌نامه‌ای برای نابودی خویش است.

قدرت، تنها ضامن بقاست: توسیدید، مورخ یونان باستان، در «گفتگوی ملیان» به ما می‌آموزد که در دنیای واقعی، «قدرتمندان هر کاری بخواهند می‌کنند و ضعیفان هر رنجی را که باید، تحمل می‌کنند.»

عدالت و حق، اغلب زمانی معنا می‌یابند که توسط قدرتی قابل اتکا پشتیبانی شوند.

اتکا به قول و قرار دیگران بدون داشتن توانمندی درونی، راهی به سوی تباهی است.

هزینه تعلل:

ادموند برک، اندیشمند ایرلندی، می‌گوید: «تنها چیز لازم برای پیروزی شر، این است که انسان‌های خوب هیچ کاری نکنند.» هر روز تاخیر در مقابله با یک تهدید فزاینده، هزینه مقابله را به صورت تصاعدی بالا می‌برد.

صلحی که امروز با دادن یک امتیاز کوچک خریده می‌شود، فردا نیازمند جنگی است که باید برای پس گرفتن کل سرزمین انجام داد.

این روایت، برای بیداری ماست. برای آنکه بدانیم سرنوشت ما و “لبنان ” به هم گره خورده است و هیچ‌کس نمی‌تواند با بستن چشم‌هایش، خود را از طوفانی که در افق شکل می‌گیرد، مصون بدارد.

باید تاریخ را نه برای سرگرمی، که برای آموختن بی‌رحمانه‌ترین و حقیقی‌ترین درس‌های بقا خواند.

نگارنده

🖌یاسین بخشی

پیوند:

https://eitaa.com/haqiq_center/12056