چرا امروزه معجزه ای رخ نمی دهد تا مردم ایمان بیاورند؟
پاسخ
معجزه برای اثبات صدق ادعای نبی در نبوت است؛ به این معنا که، وقتی انسانی با سوابق روشن و پاک ادعایی میکند مبنی بر اینکه ارتباط با غیب دارد و خبرهایی را از غیب میگیرد و مأمور هدایت انسانهاست، تودۀ مردم برای باور ادعای او خواستار امری غیرمتعارف میشوند تا بتوانند تأییدکنندۀ ادعای غیرمتعارف او (ارتباط با غیب و دریافت خبر از آنجا) باشد؛ چراکه ارتباط با غیب برای مردم امری خارق العاده است.
حقیقت اعجاز این است که مدّعی نبوت، عمل خارق العاده ای را انجام دهد و دیگران را برای انجام مانند آن دعوت کند.
اما از آوردن مانند آن عاجز و ناتوان باشند؛[1] بنابراین، چون بعد از بعثت ختمی مرتبت پروندۀ نبوت برای همیشه بسته شده و دیگر نبی معجزه گری نمی آید معجزه نیز صورت نخواهد گرفت، ولی قرآن مجید معجزۀ همیشه زنده است.
اکنون مردم را به هم اوردی (تحدّی) فراخواند؛ تاجاییکه حاضر شد کافران تنها یک سوره بیاورند و از تمام جهانیان برای ساختن سوره کمک بگیرند.[2]
چهارده قرن است که این ندا در گوش جهانیان طنین انداز است، ولی کسی نتوانسته است در صحنۀ مبارزه گام بگذارد و یا موفق شود.[3]
باتوجه به این مطلب به دست آمد که قرآن از هر نظر اعجازش به روز و متناسب با زمان، ازجمله زمان معاصر، است، ولی غیر آن معجزه در این عصر رخ نخواهد داد، چون معجزه گری وجود ندارد.
نکتۀ دیگر اینکه معجزه به معنای عاجزکننده است.
در اصطلاح، به عملی گویند که پیامبر یا امام در مقام اثبات ادعای نبوت یا امامت انجام میدهد و دیگران از انجام آن عاجز هستند. امام صادق فرمودند:
خداوند معجزه را در اختیار انبیاء و رسولان قرار داد تا دلیل باشد بر صدق ادّعای وی که میگوید: از جانب خدا میباشم. معجزه آیت الهی است که جز به دست انبیاء و رسولان و حجت های خود روی زمین نسپارد تا بدینوسیله راستی راستگو و دروغ دروغگو ثابت گردد.[4]
باید توجه داشت که افراد عادی از انجام معجزه عاجزند، اما شما میتوانید برای اطمینان قلب هم اکنون معجزۀ پیامبر را ببینید؛ زیرا قرآن کریم معجزۀ زندۀ پیامبر است و هم اکنون نیز اعجاز و معجزه است.
پیامبر اسلام نبوت خویش را با آوردن این کتاب آسمانی اعلان نموده و جهانیان را به مقابله با آن دعوت کرد.
باوجود تحدی آشکار و قاطع قرآن، هیچکس نتوانست در عصر بعثت مانند آن را بیاورد. امروز نیز پس از گذشت قرن ها، قرآن همچنان تحدی خود را اعلان کرده و میگوید:
قلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَالْجِنُّ عَلَی أَنْ یأْتُوا بِمِثْلِ هَٰذَا الْقُرْآنِ لَا یأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ کانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِیرًا (اسراء: 88).
بگو اگر انس و جن دور هم گرد آیند که کتابی مانند قرآن بیاورند، نمیتوانند نظیر آن را بیاورند، هرچند برخی از آنان به برخی دیگر یاری رسانند.
پس، قرآن از هر نظر اعجازش به روز و متناسب با زمان، ازجمله زمان معاصر، است و همانطورکه در صدر اسلام کسی توان مقابله با قرآن را نداشته است، حال نیز چنین است؛ درنتیجه، قرآن معجزۀ جاویدان الهی برای همیشۀ تاریخ است.
منابع
[1]. جعفر سبحانی، الهیات و معارف اسلامی، قم، توحید، 1374، ص 262.
[2]. بقره (2)، آیۀ 23.
[3]. محمدتقی شریعتی، تفسیر نوین، تهران، دارالکتب لاسلامیه، 1364، ص 52.
[4]. محمد بن علی ابن بابویه قمی (شیخ صدوق)، علل الشرایع، قم، داوری، 1385، ج 1، ص 122.
