رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای (دام‌ظله)، در نخستین پیام خویش در رثای آن شهید سرافراز، پیامی سترگ فرستادند و فرمودند:«من این توفیق را داشتم که پیکر ایشان را پس از شهادت زیارت کنم؛ آنچه دیدم، کوهی از صلابت بود؛ و شنیدم که مشت دست سالمش را گره کرده بود…»
این مشت گره‌کرده، نه تنها روایتی از یک پایان، بلکه درس بزرگ «آغاز» است؛ فراخوانی است برای برخاستن با امیدی مضاعف و عهدی است ناگسستنی برای سر نسپردن به آستان دشمن. این صلابت پولادین، تجلی همان «قیام لِلّه» است؛ جان‌مایه‌ای که از آیه شریفه «أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ مَثْنَى وَفُرَادَى» (نساء: ۴۶) جوشیده و در آینه‌ کلام بلند سیدالشهدا علیه‌السلام در صحنه‌ی کربلا تبلور یافته است که فرمود: «مِثلی لا یُبایِعُ مِثلَ یَزید».قائد شهیدمان، مشق ایستادگی را برای ما چنین تقریر کرد که مبادا در برابر هیمنه‌ پوشالی دشمن، زانوی غم بغل گیریم و زمین‌گیر شویم. او که خود، آموزگار میدان بود، می‌فرمود: «وقتی دیدید که در آستانه‌ی شکستید، باز هم مبارزه کنید؛ تا آن لحظه که یقین می‌کنید کار تمام است، باز هم مبارزه کنید. آری، در آن دم که یقین دارید شکست حتمی است، اگر باز هم به تلاش و پایداری ادامه دادید، آن‌جاست که درهای پیروزی و فتح، گشوده خواهد شد.»(طرح کلی اندیشه اسلامی، ص ۴۶۳)سیره و منش آن رهبر شهید، نهیبی است بیدارگر بر گوش جان ما، که در کارزار حق و باطل، خستگی را به حریم خویش راه مدهید. باید برخاست، باید گام‌های استوارتر برداشت و با تمسک به منشور جاودان «هیهات منا الذلة»، در مسیر تحقق حق، گام نهاد.