شهادت در نگاه حضرت آیتالله سیدعلی خامنهای
9 تیر, 1405
صفحه ویژه تشیع امام شهید امت
10 تیر, 1405
رویکرد حضرت امام (ره) و آقای شهید نیز دقیقاً بر همین مدار استوار بود؛ چراکه منطق دین ایجاب میکند فریادها و شعارها جملگی علیه دشمن متمرکز باشد.
فارس – خط رهبری: در خصوص نوع نگاه و موضعگیری رهبر معظم انقلاب در فضای مذاکراتِ معطوف به توقف جنگ، توجه به چند نکته اساسی و راهبردی ضروری است:
۱. حکمت امتناع از ورود علنی به جزئیات مذاکراتنخستین نکته آن است که ایشان درباره محتوای مذاکرات، الزامات، خطوط قرمز و شروط مدنظر خویش، در پیامها و موضعگیریهای علنی اظهارنظری نفرمودهاند؛ بدین معنا که بهطور مصداقی دستور ندادهاند در مذاکرات چه اقدامی صورت پذیرد یا از چه کاری اجتناب شود و یا تیم مذاکرهکننده چه عملکردی داشته است.عدم اظهارنظر ایشان در خصوص اشخاص مذاکرهکننده، نحوه عملکرد آنان و همچنین جنبههای فنی و محتوایی مذاکرات، واجد حکمتی عمیق است. ما موظفیم منطق و نگاه رهبری را بهدرستی درک کنیم. دلیل امتناع ایشان از کشاندن مباحث مناقشهبرانگیزِ محتوایی و فنی به سطح افکار عمومی، خیابانها و فضای مجازی، ریشه در همین حکمت دارد که نیروی مؤمن و ولایتمدار باید بدان توجه ویژه داشته باشد.
۲. میدان مذاکره؛ امتداد میدان مبارزهنکته دوم ناظر بر دو گزارهای است که رهبر معظم انقلاب تاکنون در یک پیام پیرامون مسئله مذاکرات مطرح فرمودهاند:گزاره نخست: ایشان خطاب به مردم فرمودند: «فریادهای شما در میادین بر نتیجه مذاکرات مؤثر است.» گزاره دوم: در انتهای همان پیام، با توسل به ساحت مقدس امامزمان (عج)، از آن حضرت استدعا کردند که برای پیروزی ما در «میدان نظامی» و «میدان مذاکرات» دعا بفرمایند.این امر بهروشنی نشان میدهد که عرصه مذاکرات نیز خود میدانی از مبارزه است و نهتنها در تضاد با مقاومت نیست، بلکه جبههای است که در آن تقابل با دشمن جریان دارد.
۳. تفسیر صحیح «تأثیر فریادها بر نتیجه مذاکرات»اما تفسیر صحیح این بیان که «فریادهای شما در میادین بر نتیجه مذاکرات مؤثر است» چیست؟ متأسفانه، برخی از این سخن، مجوزِ فریادکشیدن بر سر مسئولان داخلی به بهانه نقد و مطالبهگری و بهاصطلاح «باز کردن دست ولیّ جامعه» را برداشت کردهاند. این تفسیری کاملاً ناصواب و در حقیقت تحریف مقصود رهبر معظم انقلاب است.رهبریِ ایشان مبتنی بر مبانی قرآنی است و فرمایشاتشان هرگز مغایر با آموزههای الهی نیست. قرآن کریم میفرماید: «أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ». رویکرد حضرت امام (ره) و آقای شهید نیز دقیقاً بر همین مدار استوار بود؛ چراکه منطق دین ایجاب میکند فریادها و شعارها جملگی علیه دشمن متمرکز باشد و در مقابل، با جبهه خودی با رِفق، مدارا و وحدت برخورد شود. چنانکه آقای شهید بزرگوار نیز پیش از جنگ دوازدهروزه فرمودند: «ما به دشمن بدبینیم، اما به نیروهای خودی خوشبینیم.» این بدبینی صرفاً معطوف به خوی استکباری، عهدشکنی و ذات شیطانی دشمن است، نه متوجه تیم مذاکرهکننده نظام.
تفسیر ایجابی و سازنده:تفسیر صحیحِ عبارتِ مذکور این است که حضور شما در میدانها، حمایت از نظام و مسئولان آن، و پشتیبانی از تیم مذاکرهکننده، موجب پُر شدن دست نظام در برابر دشمن میگردد. این حمایتِ میدانی به تیم مذاکرهکننده اعتمادبهنفس و قدرت سیاسی میبخشد تا در برابر زیادهخواهی مستکبران ایستادگی کرده و اجازه عقبنشینی نیابد. بنابراین، منظور از تأثیر فریادها، معنایی سازنده و معطوف به «استکبارستیزی» است، نه تخریب تیمی که در چارچوب سیاستهای کلان نظام در حال حرکت است.
۴. لزوم فهم منظومهای از بیانات رهبریما نباید بیانات رهبر معظم انقلاب را بهصورت منقطع و مجزا از سایر پیامهایشان تحلیل کنیم، بلکه نیازمند یک «فهم منظومهای» هستیم. یکی از توصیههای پرتکرار ایشان، تأکید بر حفظ وحدت و انسجام است. ایشان صراحتاً میفرمایند: «انسجام بین ملت و دولت و دستگاههای جمهوری اسلامی یک نعمت است» و تأکید میکنند که حتی به اختلافات موجّه نیز نباید دامن زده شود.نمیتوان از یک رویکرد ایجابی و سازنده که هدفش حمایت از رویکرد کلان نظام است، نتیجهای سلبی گرفت و مسئولان را آماج اتهاماتی نظیر خیانت، نفاق، معامله بر سر خون شهدا یا تحمیلِ نظر بر رهبری قرار داد.
۵. باور به اقتدار و تسلط رهبری نظامتصور ما از جایگاه رهبری باید روشن باشد. آیا رهبری را شخصیتی مقتدر، مدبّر، باکیاست و مسلط بر امور نظامی و دیپلماسی میدانیم، یا شخصیتی منفعل، تحمیلپذیر و تحت مدیریت دیگران؟ اگر به اقتدار و اشراف ایشان باور قطعی داریم، هرگز نباید گمان کنیم که اشخاص یا جریانهایی میتوانند تصمیمی مغایر با منافع ملی را بر ایشان تحمیل نمایند.
۶. رسالت ولیفقیه در صیانت از آرمانهامهمترین رسالت ولیفقیه، صیانت از اصول، جهتگیریهای کلان و منافع ملی است. بدیهی است در صورت بروز هرگونه انحراف از آرمانها یا سازش با شیطان بزرگ، ایشان شرعاً موظفاند با بهرهگیری از مقام زعامت خود، به موضوع ورود کرده و مانع از انحراف شوند. لذا، عدم ورود ممانعتآمیز ایشان در یک مقطع، منطقاً بدین معناست که مسیر طیشده مصداق انحراف، عدول از ارزشها و زیر پا گذاشتن خون مطهر شهدا نیست.
نتیجهگیری:مجموع این شواهد، چارچوب نگاه ما را در خصوص نسبتِ میان رهبری و تیم مذاکرهکننده روشن میسازد. البته هیچیک از این موارد، نافیِ ضرورت هوشیاری، دفاع از منافع ملی و توجه به هشدارهای رهبر معظم انقلاب نیست؛ اما باید دانست که مرز باریکی میان «مطالبهگریِ فعال و هوشیارانه» با «تخریب نیروهای خودی، ایجاد اختلافات داخلی و تحریفِ بیانات رهبری» وجود دارد که مؤمنِ ولایتمدار باید با بصیرت کامل از آن مراقبت نماید.
15 تیر, 1405
15 تیر, 1405