طنین فدکیه
مسجد مدینه لرزید، آندم که دختر خورشید، چادر وقار بر سر کشید و گام در میان جمع نهاد؛
گویی رسولالله (ص) دوباره مبعوث گشته بود تا امت خفته را از خواب غفلت برآشوبد. فدک خاک نبود؛ آینه تبارشناسی یک انحراف تاریخی بود.
فدک بهانهای ازجنس خاک بود، برای صیانت از حقیقتی به وسعت آسمان. فدک بهانهای زمینی برای پردهبرداری از گسستی نابخشودنی میان امت با عهد آسمانیاش. بانوی دو عالم خطابه خویش را نه با شکوه از دست رفتن مال، بلکه با تسبیح و ثنای توحید و تبیین جانمایه دین آغازید تا نشان دهد اگر ریشه حکومت از تقوا و آسمان بریده شود،
ثمرهاش جز استبداد و تاریکی نخواهد بود. او در برابر چشمهای بُهتزده یاران دیروز، تبارشناسی انحراف را فریاد زد:
چگونه آتش جاهلیت از زیر خاکستر مصلحت زبانه کشیده و امامت، این یگانه حبل انتظام و وحدت امت، زیر پای جاهطلبان لگدمال شده است؟
خطبه فدکیه، آذرخشی از درد و غیرت بود؛ بیانیهای جاودان علیه مرگ وجدان جمعی و قربانی شدن آرمانها در پای میز منافع دنیا.
این خطبه از یک سو، نوای دادخواهی بانویی رنجدیده و از سوی دیگر نهیب غیرتمندانه عدالت بود در گوش اعصاری که حقیقت را به پای منفعت سر میبُرند.



