هدف از تغییر فرهنگ ملت ها چیست؟

هدف از تغییر فرهنگ ملت ها چیست؟

هدف از تغییر فرهنگ ملت‌ها از سوی سیاستمداران غربی چیست؟

پاسخ

برای پاسخ این پرسش باید بدانیم که تهاجم فرهنگی فقط با تغییر باورها یا سبک زندگی تمام نمی شود؛ این دو، دروازه ورودند. پشت آنها تغییر هویت فرهنگی و ایجاد سلطه سیاسی و اقتصادی دنبال می شود. که در ادامه به توضیح این موارد می پردازیم

۱. ضربه به باور دینی

باورهای دینی مسلمانان عامل مقاومت در برابر ظلم و سلطه اند؛ ازاین رو تضعیف اعتقادات، تحریف چهره اسلام و آسیب به بنیانهای اخلاقی، از اهداف تهاجم فرهنگی دانسته شده است. «ادوارد گیبون» درباره ثبات اسلام می نویسد: «چيزى كه تعجب ما را برانگيخته است ثبات اسلام مى باشد، نه انتشار آن؛ زيرا آن معنويت كامل كه در مكه و مدينه بود، همچنان در سينه هاى مسلمانان هند، آفريقا و … نقش بسته است«.[1]

نمونه های عقب نشینی اسلام در برخی مناطق و فروپاشی حکومت اسلامی در اندلس، ضرورت حفظ هویت دینی را نشان می دهد.

۲. حمله به فرهنگ بومی

هدف دیگر، تضعیف فرهنگهای بومی و جایگزین کردن فرهنگ مصرفی و بیگانه است. «فرانتس فانون» می نویسد: «در چنين شرايطى فرهنگ ملّى، آماج حمله دشمن است و آنها به شكل دقيق و سازمان يافته اى سر نابودى آن را دارند و استعمارگر، استعمار زده را متقاعد مى كند كه فرهنگ او متعلق به دوران بربريّت و توحش است تا نسبت به طرد آن همّت گمارد».[2]

در ایران نیز نمونه هایی از هویت زدایی و الگوبرداری سریع از مظاهر غرب مطرح شده است: «… مشاهده شده است با اينكه هنوز مدتى از عرضه لباسهاى مبتذل در اروپا نگذشته است، اين لباسها در داخل توليد و افرادى از آن استفاده مى كنند؛ كه اين امر نشان دهنده يك ارتباط تنگاتنگ و زنجيرهاى بين استكبار جهانى و عوامل داخلى آن است».[3]

گسترش ارتباطات نیز می تواند فرهنگ های اصیل را کمرنگ و به یکسان سازی فرهنگی نزدیک کند:

«امپرياليسم جهانى كه خود را كدخداى «دهكده جهانى» مى داند، سعى دارد تا به مدد عوامل سرسپرده و عناصر ضد فرهنگى اش جريانهاى اصيل فرهنگى را مختل سازد و از طريق نقدهاى مسمومش، تمامى خصوصيات فرهنگى اقوام و ملل ديگر را كمرنگ و يا محو سازد؛ تا بتواند بر نيات پليدش، مبنى بر يكپارچه كردن تمامى فرهنگ هاى اصيل جهان به نفع «دهكده جهانى» مورد نظر خود جامعه عمل بپوشاند.[4]

3. تسخیر آموزش

دانش آموزان و دانشجویان، مدیران آینده اند؛ پس نفوذ در نظام آموزشی ابزاری برای تغییر نگرش نسل بعد است. امام خمینی(قدس سره) هشدار می دهد: «دولت بايد درست توجّه بكند كه … رؤسايى را كه انتخاب مى كنند براى دانشگاهها، براى مدارس، معلمينى را كه انتخاب مى كنند، آنها براى تربيت اطفال، … از … كسانى كه سابق در خدمت اشخاص بيگانه بودند … حالا نيايند و بچه هاى ما را باز به عقب برانند. اين هم يك مطلبى است كه در فرهنگ بسيار مهم است».[5]

ب) سلطه سیاسی

هدف دیگر، ایجاد سلطه سیاسی با شناسایی، تربیت و به کارگیری نیروهای همسو در کشورهای هدف است.

«موریسون» از گردانندگان بنیاد راکفلر: «اگر ما به سرمايه گذارى بيشترى در زمينه تربيت كادرها و آماده سازى مغزها مبادرت ورزيم، دلارهاى ما به اهرمى بسيار نيرومند تبديل خواهندشد.[6]

هرارد مدیر بنیاد راکفلر: «مكانهاى آموزشى مى توانند به مراكز اصلى تربيت افرادى مبدل شوند كه مقام هاى رهبرى را در تشكيلات حكومتى، صنايع، بازرگانى، آموزش و پرورش و … در دست گيرند».[7] و در ادامه می گوید: «به‏وسيله تربيت افراد بدقّت دستچين شده اى كه انتظار مى‏رود رهبران آينده باشند، مى‏توان بيشترين تأثير را بر حركت آن جامعه گذاشت».[8]

امام خمینی(قدس سره)می فرمایند: «مسلمانان جهان بايد به فكر تربيت و كنترل و اصلاح سران خود فروخته بعضى از كشورها باشند … و به اين سرسپردگان و نوكران هشدار بدهند و خودشان هم با بصيرت كامل از خطر منافقين و دلّالان استكبار جهانى غافل نشوند.[9]

پ) سلطه اقتصادی

پس از انقلاب صنعتی، کشورهای صنعتی به مواد اولیه نیازمند شدند؛ نتیجه آن انتقال منابع از جنوب به کشورهای صنعتی، فقر جهان سوم و در اختیار گذاشتن نیروی کار ارزان بود. سیاست تک محصولی این وابستگی را تشدید کرد، برزیل تولیدکننده قهوه، آرژانتین تأمین کننده گوشت و پشم، کشورهای نفت خیز تأمین کننده انرژی، بولیوی تأمین کننده  قلع و شیلی تأمین کننده مس شدند. سلطه اقتصادی با تکیه بر وابستگی فرهنگی و سیاسی، کنترل منابع کشورهای ضعیف تر را ممکن می کند.

جمع بندی

تهاجم فرهنگی فقط سر باور و سبک زندگی نیست؛ آن دو دروازه ورودند. پشت این دروازه سه هدف پله ای است تضعیف هویت دینی و فرهنگی ملت، رساندن نیروهای همسو به جایگاه تصمیم گیری، و در نهایت کنترل منابع و اقتصاد. برای جوان امروز، نتیجه عملی روشن است انتخاب های فرهنگی روزمره از آنچه می بینم و می پوشم تا آنچه باور می کنم حلقه اول همین زنجیره است؛ و آگاهی از این زنجیره، اولین سپر است.

[1] . مجله اميد انقلاب، ش 137.

[2] . مارتین کارنوی، آموزش و پرورش در خدمت امپرياليسم فرهنگى، ترجمه: محبوبه مهاجر، تهران، امیرکبیر، 1367، ص 79.

[3] . روزنامه رسالت، 19/ 04/  1365.

[4] . مصاحبه با آقاى مرتضى حيدرى، مدرس دانشكده هنرهاى زيبا دانشگاه تهران روزنامه جمهورى اسلامى، 23/ 11/ 1370.

[5]  . روح الله خمینی، صحيفه نور، تهران، مرکز  تنظیم و نشر آثار امام خمینی، 1368، ج 5، ص 201.

[6] . ادوارد برمن، كنترل فرهنگ، ترجمه: حميد الياسى، تهران، نشر نی، 1366، ص 140- 138 و110- 104 و133.

[7] . همان.

[8] . همان.

[9] . روح الله خمینی، صحيفه نور، همان، ج 11، ص 204.